Chicart - Κασμήματα αντικείμενα τέχνης

Δείτε τις δημιουργίες

Κοσμήματα, δημιουργήματα τέχνης που σε ταξιδεύουν από την Νίτσα Αργυροπούλου

Αντισταθείτε

ert online ebu

Mark Mazower: Μια νέα εποχή των άκρων;

The Athens Review of books, Απρίλιος 2013, τεύχος 39 μεταφρασμένο το κείμενο της διάλεξης στο Deere (12/02/2013)

M. Monroe: Από τους πύργους του Γουώλντορφ-Αστόρια

Ποίηση της Μ. Monroe

Orhan Pamuk: Europe is turning away from Turkey – and the rest of the world

Whatever happened to liberté, égalité, fraternité? Fear of Muslims is putting Europe's secular tradition at risk.

  

I have spent my entire life at the borders of continental Europe. From the window of my home or office, I've looked out over the Bosphorus to see Asia on the other side; and so, in thinking about Europe and modernity, I have always felt, like the rest of the world, just a little bit provincial.

Like the many millions who live outside the west, I have had to understand my own identity while observing Europe from afar, and so, in the process of working out my identity, I've often wondered what Europe could represent for me and for us all. This is an experience I share with the majority of the world's population, but because Istanbul, my city, is situated just where Europe begins – or maybe where Europe ends – my thoughts and my resentments have been a little more pressing and constant.

The Bosphorus, which divides Istanbul, and Turkey, between Europe and Asia. Photograph: Kerim Okten/epa/Corbis

I come from one of the many upper-middle-class Istanbul families who wholeheartedly embraced the westernising, secularising reforms introduced in the 1920s and 30s by Kemal Atatürk, founder of the Turkish republic. For us, Europe was more than somewhere we could go to find a job, a place to trade with, or whose investors we could seek to attract: it was primarily a beacon of civilisation.

Μένης Κουμανταρέας: Υπάρχει μια σκιά πάνω από τη χώρα

(Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του συγγραφέα από την εκδήλωση που διοργανώθηκε για τα 50χρονα της συγγραφικής του πορείας στο Μέγαρο Μουσικής στις 16 Οκτωβρίου 2012)

«Για να φτάσω εδώ που έφτασα νομίζω ότι χρειάστηκε να θητεύσω σε μια σειρά αποτυχίες. Αποτυχία ως μαθητής, ήμουν μετριότατος. Μόνο στην Εκθεση, στα Νέα Ελληνικά και στην Ιστορία ήμουν καλός. Σε όλα τα άλλα μαθήματα πάτωνα και διά της βίας προχωρούσα τις τάξεις, ιδίως όσο φτάναμε προς το τέλος. Η πρώτη μετάφραση που έκανα και την έδωσα σε έναν εκδότη απερρίφθη μετ' επαίνων. Τα πρώτα ποιήματά μου τα έδωσα στον Μάνο Χατζιδάκι να τα διαβάσει για να μου πει «μπορεί να είσαι οτιδήποτε άλλο εκτός από ποιητής».

Πέδρο Αλμοντόβαρ: Κύριε Ραχόι μην χρησιμοποιείτε τη σιωπή μου. Μαδρίτη

Διαβάστε παρακάτω την ανοιχτή επιστολή του διάσημου σκηνοθέτη, σεναριογράφου και παραγωγού Πέδρο Αλμοδόβαρ προς τον πρωθυπουργό της Ισπανίας Μαριάνο Ραχόι, η οποία αναφέρεται στα γεγονότα της 25ης Σεπτεμβρίου.

Καμιά φορά συμβαίνει –ενώ είσαι σε πλήρη διαδικασία κατασκευής μιας ιστορίας να εισβάλλει μέσα σου η αίσθηση ότι το σημαντικό είναι αυτό που συμβαίνει έξω, κάτι πολύ πιο σημαντικό από την ιστορία που εσύ δημιουργείς με προσοχή και εμμονή. Είναι γεγονός πως ο σύγχρονος άνθρωπος χρειάζεται μια μυθιστορηματική δόση σε καθημερινή βάση, χωρίς την οποία δεν θα κατάφερνε να ζήσει, αλλά επίσης είναι γεγονός πως σε πολλές περιπτώσεις τα μουγκρητά της πραγματικότητας που περνούν μέσα από τις τηλεοράσεις και τις οθόνες των υπολογιστών μας είναι τόσο ισχυρά που σε αφήνουν χωρίς ανάσα και με την αίσθηση πως μια ταινία είναι κάτι ασήμαντο αν την συγκρίνεις με αυτά.

Μου συνέβη την Τρίτη ενώ μόνταρα την δική μου ταινία κι ένα εντυπωσιακό τσουνάμι πολιτών βρυχόταν στην Πλατεία Νεπτούνο, για το δικαίωμα τους να διαφωνούν με τους πολιτικούς που λένε ότι τους εκπροσωπούν και βρίσκονταν σε σύσκεψη εκείνη την στιγμή στο Κογκρέσο. Οι φωνές απ’ αυτό το ρεύμα, περικυκλωμένο και σε κάποιες περιπτώσεις χτυπημένο και ταλαιπωρημένο από τους 1.300 αστυνομικούς στην Πλατεία Νεπτούνο, έχουν φτάσει στα πρωτοσέλιδα όλων των εφημερίδων του κόσμου αλλά δεν κατάφεραν να κάνουν τον αυτί του Μαριάνο Ραχόι να ιδρώσει, στις μέρες παραμονής του στη Νέα Υόρκη. Στην συνδιάσκεψη της Αμερικάνικης Εταιρίας ο Ραχόι επεξεργάστηκε εκ νέου την πραγματικότητα σύμφωνα με την φαντασία του, ευχαριστώντας από τη Νέα Υόρκη, «την σιωπηλή πλειοψηφία των Ισπανών που δεν διαδηλώνει».

Φωτεινή Τσαλίκογλου: Ενα βαρέλι δίχως πάτο κι ένα λεπτό κρεμμύδι

«Δεν πρόκειται να ρίξουμε άλλο χρήμα, είστε βαρέλι δίχως πάτο». Η φιλόστοργος δήλωση Σόιμπλε φέρνει στο προσκήνιο ένα αλλοτινό, γνώριμο στους παλαιότερους, παιδικό παιχνίδι: «Ενα λεπτό κρεμμύδι, γκέο βαγκέο/ Ενα λεπτό κρεμμύδι, φράξε βαγκέο».

 Τα παιδιά χωρίζονται σε δύο αντικρουόμενες και διαπληκτιζόμενες μεταξύ τους ομάδες: «Σας δίνουμε, σας δίνουμε, μια όμορφη κοπέλα», ξεκινούσε η πρώτη ομάδα. «Μας δίνετε, μας δίνετε μια παλιοκατσιβέλα», απαντούσε η δεύτερη.

 «Σας δίνουμε, σας δίνουμε, φλουρί κωνσταντινάτο», επέμενε η πρώτη ομάδα. «Μας δίνετε, μας δίνετε, βαρέλι δίχως πάτο». «Σας δίνουμε, σας δίνουμε, ένα τσουβάλι λίρες.»/ «Μας δίνετε, μας δίνετε, ένα τσουβάλι ψείρες.»

 Και κάπως έτσι το παιχνίδι συνεχιζόταν με τη δεύτερη ομάδα σταθερά να αμφισβητεί τις προσφορές της πρώτης ομάδας, έως ότου, προς το τέλος, ακούγεται: «Αυτό είναι χάρισμά σας στα μούτρα τα δικά σας».

 Ποιος φανταζόταν ότι το αμέριμνο εκείνο παιχνίδι έκρυβε τα στοιχεία της παρανόησης, της ακύρωσης, της υπονόμευσης, της αυτο- και ετερο-εξαπάτησης, που δραπετεύοντας από το άλλοτε και αλλού έρχονται σήμερα να συνοψίσουν δραματικά το «εδώ και τώρα». Δεν υπάρχει τίποτα τόσο φανταστικό όσο η πραγματικότητα. 

Το σύνδρομο Tina (there is no alternative, δεν υπάρχει εναλλακτική λύση) έχει δώσει τη θέση στο ακόμη πιο καταστρεπτικό «Never Enough» (τίποτα δεν αρκεί). Κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο… Ο,τι και να δώσεις, όσα μέτρα κι αν παρθούν, και πάλι δεν είναι αρκετά. 

Βαγγέλης Ιντζίδης: Απαγκίστρωση από την επαναδιαπραγμάτευση

Ο Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω στο βιβλίο του με τίτλο Η Πεμπτουσία του Ιψενισμού, προκειμένου να κάνει ευρύτερα κατανοητό το έργο του θεατρικού συγγραφέα Ίψεν, χρησιμοποιεί το ακόλουθο παράδειγμα:

Ας φαντασθούμε -μας λέει- μια κοινότητα 1.000 ανθρώπων. Από αυτούς οι 700 είναι υπέρ του γάμου και παντρεύονται. Οι 299 δεν θέλουν να παντρευτούν, αλλά παντρεύονται. Ο ένας δεν θέλει να παντρευτεί και δεν παντρεύεται. Έως εδώ καλά και για τους 700 και για τον ένα. Οι 299, όμως, και επειδή βρίσκονται σε δυσαρμονία με τον εαυτό τους, βιώνουν την ενοχή. Την ενοχή τους αυτή οι 299 την προβάλλουν πάνω στους 700 γιατί έχουν τη φαντασίωση πως λόγω της υποκριτικής τους στάσης οι 700 θα τους καταλάβουν και θα επιτεθούν εναντίον τους. Οπότε οι 299 τι κάνουν; Μα, παράγουν την ιδεολογία υπέρ του γάμου. Στη συνέχεια φανατίζουν με αυτή την ιδεολογία τούς 700 και τους πείθουν ότι πρέπει να τιμωρήσουν τον ένα. Κι έτσι οι 299 βάζουν -και εμμέσως νομιμοποιούν- τους 700 να σφάξουν τον έναν. Είναι, δηλαδή, ηθικοί αυτουργοί σε μια δολοφονία.

 

Αυτό ακριβώς είναι και η Δημοκρατική Αριστερά, ως πολιτική συλλογικότητα. Είναι οι 299, οι οποίοι, αφού πρώτα παράγουν μια απίστευτη ρητορική περί αισθητικών εικόνων για τη χώρα, στην αντιαισθητικότητα των οποίων έχουν συμβάλει τα μάλα, ως πασοκοποιημένη και καιροσκοπική πολιτική συλλογικότητα, επιχειρούν τώρα να στρέψουν τους 700 εναντίον του ενός και καλούν τον ελληνικό λαό να δολοφονήσει τον κάθε έναν και την κάθε μια, που δεν αντέχει να είναι ο υλοποιητής της αυτοκτονίας του/της.

Συγκεκριμένα, οι νεομεταξικοί νοικοκυραίοι, ελπίζοντας πως ο Κύκλωπας του Κτηνώδους Πλούτου θα τους κάνει τη χάρη ή να τους φάει τελευταίους ή να τους, διασώσει αν και εφόσον του προσφέρουν κάθε δυνατή εκδούλευση ψυχρού εκτελεστή κατά ανθρώπινων ζωών, επιδίδονται μετά μανίας και μένους κατά της ανθρώπινης αξιοπρέπειας (προκειμένου να διασώσουν το σπιτάκι τους, το μικροαστικό σαλονάκι τους και την αδιάφορη από την άποψη της αιωνιότητας καριερίτσα του εαυτού τους και των παιδιών τους). Και τι κάνουν; Ιδού:

Πέτρος Γκάτζιας: Σουηδία : Ο παράδεισος μπορεί να περιμένει...

Επεισόδια με συμμετοχή μεταναστών στη Σουηδία το 2008

Στα μάτια πολλών ελλήνων η Σουηδία έχει αποκτήσει μια σχεδόν μυθική διάσταση. Μια χώρα-πρότυπο που δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους. Ολα όμως φαίνεται να αλλάζουν σ΄αυτή την χώρα η οποία αρχίζει να βλέπει εχθρικά τους μετανάστες που κάποτε αγκάλιαζε. Οι σουηδοί ζουν πλέον σε μια πλασματική ευημερία με την φούσκα της σουηδικής οικονομίας να ετοιμάζεται να εκραγεί.

«Σουηδία γίναμε!»

Υπάρχει μια έκφραση στα ελληνικά : «Σουηδία γίναμε!» την οποία ως γνωστόν χρησιμοποιούμε όταν θέλουμε να δείξουμε πως κάτι δουλεύει ρολόι. Οι σουηδοί περηφανεύονται ότι διαθέτουν ένα κράτος πρόνοιας και μια κοινωνία ισότητας.

Το γενναιόδωρο κράτος πρόνοιας θεμελιώθηκε το 1932, ενώ

το 1997 το σουηδικό κράτος πήγε ένα βήμα παραπέρα, υιοθετώντας μια νέα πολιτική : Οσοι ζουν σ΄αυτήν την χώρα, ανεξάρτητα απο την καταγωγή και την προέλευσή τους έχουν ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες.

Ακόμη και στα παραμύθια όμως υπάρχει ένα τέλος. Φαίνεται πως η διχόνοια φώλιασε και στις καρδιές των «ψυχρών» σουηδών, με αποτέλεσμα η κοινωνία της ανοχής να μετατρέπεται σε μια κοινωνία της ενοχής, αν υποθέσουμε ότι κάποιοι άνθρωποι νιώθουν ενοχή για τις πράξεις τους.

 Μουσουλμάνοι καίνε την σουηδική σημαία

Θεσμικός ρατσισμός

Η ξενοφοβία και ο ρατσισμός κερδίζουν έδαφος στην Σουηδία, με την κυβέρνηση να παραδέχεται ότι έχουν αρχίσει να διαβρώνονται οι θεσμοί και οι δομές της κοινωνίας. Για παράδειγμα,σύμφωνα με πρόσφατη κρατική έκθεση είναι τελείως διαφορετική η αντιμετώπιση των μεταναστών απο την σουηδική δικαιοσύνη. Υπάρχει τάση να τους ασκείται πιο εύκολα δίωξη, να τους επιβάλλονται πιο αυστηρές ποινές και να αντιμετωπίζονται πιο σκληρά μέσα στην φυλακή. Σίγουρα δεν είναι αυτή η εικόνα που είχαμε για τον σουηδικό «παράδεισο.»

Cui bono?

Παρέμβαση της Τζίνας Πολίτη στην εκδήλωση «Η ελληνική Αριστερά για μια άλλη Ευρώπη», που οργάνωσε το Τμήματα Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ στο Booze (13.6.2012)

 Της Τζίνας Πολίτη

 Πηγή: Red Notebook 

«Cui  bono?». Προς τι; Αυτή ήταν η αντίδραση του διάσημου George Steiner όταν, στη διάρκεια της δικτατορίας, τον ρώτησα αν ήθελε να υπογράψει την έκκληση  για την απελευθέρωση Ελλήνων διανοουμένων που κρατούνταν και βασανίζονταν στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. «Cui bono?»,  μου είπε, κρυπτόμενος πίσω από το ρητορικό ερώτημα - και δεν υπέγραψε.

Σε ένα δοκίμιό μου για τις Ακυβέρνητες Πολιτείες του Στρατή Τσίρκα, οι τελευταίες φράσεις είναι οι εξής: «Ο φάρος της Ιστορίας παραμένει σβηστός. Περιμένει το νεκρό φαροφύλακα να έρθει από το παρελθόν να τον ανάψει. Αυτόν που δεν συνομολόγησε, δεν έβαλε την υπογραφή του».

Τα διλήμματα του Ευρώ και η κρίση της Ευρωζώνης

Απαντήσεις και νέες προκλήσεις από την πρόσφατη ιστορία της Ευρωπαϊκής Αριστεράς

Του Παναγιώτη Αγγελόπουλου Πηγή: www.rednotebook.gr Όσο πλησιάζουν οι εκλογές, τόσο η «στρατηγική έντασης» θα κλιμακώνεται. Ενδεικτική του κλίματος είναι μια πρόσφατη έκθεση του Ινστιτούτου Πίτερσον, που τάσσεται ανοιχτά υπέρ μιας «επιδρομής» καταθετών στις Ελληνικές τράπεζες (bank run), η οποία, σπέρνοντας τον φόβο, θα ενίσχυε τα κόμματα που στηρίζουν το πρόγραμμα της Τρόικας. Μάλιστα, στην «καλύτερη περίπτωση», όπως τουλάχιστον την αντιλαμβάνονται οι αναλυτές του Ινστιτούτου, μια καταστροφική απόσυρση καταθέσεων θα μπορούσε να σταθεί αιτία για την ακύρωση των εκλογών, δεδομένου ότι αν οι εκλογές διεξαχθούν εν μέσω πανικού, οι «σχιζοφρενείς»  πολίτες, που ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα το ξανακάνουν, «εξουδετερώνοντας πολιτικά τον λαϊκισμό σε όλη την Ευρώπη».[1]

Παρέμβαση Σ. Ζίζεκ

Η καμπάνια κατά του ΣΥΡΙΖΑ λίγες ημέρες πριν τις εκλογές γίνεται ολοένα πιο κακοήθης – αφού οι εχθροί μας έχουν τον έλεγχο των μεγάλων ΜΜΕ, μπορούν να μην ντρέπονται να λένε ξεκάθαρα ψέματα, γνωρίζοντας πως η απάντησή μας δεν θα φτάσει στο ευρύ κοινό. Έχουν την άνεση να προβάλλουν πάνω μας κάθε κρυφό και διεστραμμένο όνειρο και ευχή, μέχρι και την απειλή του αστυνομικού τρόμου.

Η ομιλία του Ζίζεκ στην Αθήνα

Με τιμάει ιδιαιτέρως που βρίσκομαι εδώ, αλλά ντρέπομαι που δεν μπορώ να μιλήσω τη γλώσσα σας. Λοιπόν, ας ξεκινήσω: Προς το τέλος της ζωής του, ο Σίγκμουντ Φρόυντ, πατέρας της ψυχανάλυσης, έθεσε το διάσημο ερώτημα, “Τι θέλει μια γυναίκα;”, παραδεχόμενος την πολυπλοκότητα, οπότε και τον προβληματισμό του, κάθε φορά που αντιμετώπιζε αυτό το αίνιγμα της γυναικείας σεξουαλικότητας. Και ένας παρόμοιος προβληματισμός προκύπτει σήμερα: “Τι θέλει η Ευρώπη;”

Ζίζεκ: Η καρδιά της Ευρώπης κτυπάει στην Ελλάδα

«Η καρδιά της Ευρώπης χτυπάει στην Ελλάδα» συμφώνησαν οι καθηγητές φιλοσοφίας του Δικαίου Κώστας Δουζίνας και κοινωνιολογίας και φιλοσοφίας Σλαβόι Ζίζεκ, καθώς και ο Αλέξης Τσίπρας, που ανέλυσαν το φαινόμενο του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και την πορεία της ΕΕ, σε συζήτηση που πραγματοποιήθηκε στο αίθριο του Μουσείου Μπενάκη.

Σλαβόι Ζίζεκ: Σώστε Ελλάδα και Ευρώπη από τους σωτήρες τους

Ο Σλαβόι Ζίζεκ θα βρεθεί την Κυριακή 3 Ιουνίου στo αίθριο Μουσείο Μπενάκη, στο πλαίσιο ανοιχτής συζήτηση για την πορεία της Ευρώπης σε εκδήλωση που οργανώνει ο ΣΥΡΙΖΑ.

«Φανταστείτε μια σκηνή ταινίας που παρουσιάζει την κοινωνία μας στο άμεσο μέλλον. Ενστολοι φρουροί περιπολούν στους μισοάδειους δρόμους τη νύχτα κυνηγώντας μετανάστες και εγκληματίες. Οσους εντοπίζουν τους κακοποιούν. Αυτό που μοιάζει με ευφάνταστη χολιγουντιανή εικόνα αποτελεί πραγματικότητα στην σημερινή Ελλάδα», γράφει ο Σλαβόι Ζίζεκ στο «London Review of Books». 

Slavoj Žižek on Europe and the Greeks

Save us from the saviours

Πηγή: London Review of Books

Imagine a scene from a dystopian movie that depicts our society in the near future. Uniformed guards patrol half-empty downtown streets at night, on the prowl for immigrants, criminals and vagrants. Those they find are brutalised. What seems like a fanciful Hollywood image is a reality in today’s Greece. At night, black-shirted vigilantes from the Holocaust-denying ne0-fascist Golden Dawn movement – which won 7 per cent of the vote in the last round of elections, and had the support, it’s said, of 50 per cent of the Athenian police – have been patrolling the street and beating up all the immigrants they can find: Afghans, Pakistanis, Algerians. So this is how Europe is defended in the spring of 2012.

Πέτρος Γκάτζιας: Smart Mob: Ένας «έξυπνος» όχλος;

smart mobs

Πηγή: hot.doc, τεύχος 2, Μάιος 2012

Δεκάδες, εκατοντάδες ή και χιλιάδες άνθρωποι, συνήθως νέοι και άγνωστοι μεταξύ τους, συγκεντρώνονται για να διαμαρτυρηθούν. Η τεχνολογία και συγκεκριμένα το διαδίκτυο τους βοηθάει στο να οργανωθούν γρήγορα και εύκολα. Η διαμαρτυρία τους συχνά έχει αποτέλεσμα.
 Οι φοιτητές του Μπέρμιγχαμ.
 Εκείνη την ημέρα - παραμονή της εθνικής επετείου της 25^ηςΜαρτίου - η κεντρική πλατεία του Μπέρμιγχαμ είχε περισσότερο κόσμο απο το κανονικό. Ανθρωποι περπατούσαν σκυφτοί, άλλοι χαμογελούσαν, άλλοι κρατούσαν απο το χέρι τα παιδιά τους. Ηταν μια συνηθισμένη ημέρα, για συνηθισμένους ανθρώπους.
 Εάν κάποιος όμως παρατηρούσε απο μακρυά το πλήθος θα διαπίστωνε πως κάτι περίεργο συνέβαινε. Ξαφνικά η περιοχή είχε γεμίσει με νέους ανθρώπους που έδειχναν αδιάφοροι αλλά στην πραγματικότητα περίμεναν ένα σύνθημα. Εφταναν απο κάθε πλευρά της πλατείας και πλησίαζαν σοβαροί προς το κέντρο της.
Οι πρώτες νότες απο τον πασίγνωστο χορό του Ζορμπά στην αρχή δεν ξένισαν κανέναν. Ο κόσμος χαμογέλασε πιστεύοντας ότι πρόκειται για κάποια ελληνική εκδήλωση με τοπικά προιόντα. Τότε, μια ομάδα νέων άρχισε να χορεύει σιγά-σιγά. Ακολούθησαν και άλλοι και έπειτα άλλοι και σύντομα ο ξέφρενος ρυθμός που επιβάλει το συρτάκι τους είχε παρασύρει όλους. Ο κύκλος όλο και μεγάλωνε, οι νέοι χόρευαν εκστασιασμένοι και οι περαστικοί απορημένοι είχαν σταματήσει και παρακολουθούσαν το απολαυστικό όσο και περίεργο θέαμα.
Εικόνα που θύμιζε ελληνική ταινία εποχής. Οταν όμως η μουσική σταμάτησε οι νέοι, όλοι τους έλληνες και κύπριοι φοιτητές, διαλύθηκαν αμέσως λες και δεν είχαν κάνει απολύτως τίποτα. Η αποστολή τους είχε τελειώσει.
Το περιστατικό που μόλις περιέγραψα είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που ονομάζεται σήμερα Smart Mob ή και Flash Mob, ανάλογα με την περίσταση. Η εκδήλωση ήταν μια μορφή διαμαρτυρίας για τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και βέβαια έκανε τον γύρο του διαδικτύου.

Αυτοκτονία και συλλογικός φόνος

του Αθανάσιου Αλεξανδρίδη 

 Η αυτοκτονία του συνανθρώπου μας με συγκλόνισε. Αν και εκπαιδευμένος από την Ιατρική και την Ψυχιατρική να βλέπω τον θάνατο στα μάτια, αν και υποψιασμένος από την Ψυχανάλυση και την Φιλοσοφία στο να βλέπω την αυτοκτονία ως την ύψιστη...πράξη της αυτονομίας του ατόμου, αν και η κλινική μου δουλειά με βαριά πάσχοντες ψυχικά και σωματικά κάποιες φορές με «κέρασε» αυτό το πικρό ποτήρι, ομολογώ πως την ζω κάθε φορά με τον ίδιο τρόπο: Βαθειά απόγνωση καθώς ταυτίζομαι με τον αυτόχειρα πριν το διάβημα. Βαρειά ενοχή που δεν ήμουν δίπλα του να το αποτρέψω!

1821 Ειδήσεις του Mega

Μέρες που είναι, ας φανταστούμε τι θα γινόταν αν υπήρχε . MEGA τον καιρό του ΄21 (ας πούμε, π.χ., βραδινό δελτίο μετά την εισβολή του Ιμπραήμ στον Μωριά) :
 Τρέμη. «Και ενώ η παγκόσμια κατάσταση είναι τόσο δύσκολη, υπάρχουν ακόμα κάποιοι αμετανόητοι που εξακολουθούν να στεναχωρούν τον πολυχρονεμένο μας σουλτάνο, που ο γιαραμπής να μας κόβει χρόνια και να του δίνει μέρες».
 Πρετεντέρης. «Όχι μόνο αυτό Όλγα. Ενώ όλες οι υγιείς δυνάμεις του τόπου, κοτζαμπάσηδες-δεσποτάδες-καραβοκύρηδες έχουν πλέον αντιληφθεί πως η χώρα χρειάζεται ηρεμία και ανάπτυξη γιατί αλλιώς οι Οθωμανοί θα σηκωθούν να φύγουν και θα μας αφήσουν μόνους μας, αυτοί οι αλιτήριοι κατσαπλιάδες, αυτές οι μειοψηφίες έχουν το θράσος να απειλούν τους νοικοκυραίους». 
Τσίμας. «Έχεις δίκιο Γιάννη. Μάλιστα έμαθα πως αυτές οι περιθωριακές ομάδες κουκουλοφόρων - φουστανελοφόρων έχουν επικεφαλής έναν τύπο Κολοκοτρώνη, κάπως έτσι, που έχει το θράσος να απειλεί με βία, φωτιά και τσεκούρι, την φιλήσυχη πλειοψηφία που την αποκαλεί προσκυνημένη». Καψής. «Πραγματικά δεν καταλαβαίνω τι λέτε τόση ώρα, όμως το αδελφάκι μου που είναι μέγας δραγουμάνος του Μεγάλου Βεζίρη στην Ιστανμπούλ μου είπε πως αυτός ο .κοτρώνης και τα άλλα μπουμπούκια εξτρεμιστές Παπαφλέσσας και λοιποί είναι η αιτία που η Υψηλή Πύλη μας έχει στην μπούκα».
Τρέμη. «Σωστά Μανώλη. Όμως έχουμε τον ίδιο τον τρομοκράτη στο τηλέφωνο να τον ανακρίνουμε. Κύριε Κολοκοτρώνη με ακούτε ; (Στα παράθυρα γύρω από την Τρέμη οι άλλοι τρεις κάνουν μορφασμούς απέχθειας). 
Κολοκοτρώνης. «Συμπαθάτε με, δεν σας γρικώ καλά γιατί εδώ είμαστε έξω στον αέρα και το αγιάζι, και πέφτουν και κουμπουριές πότε - πότε».

Naomi Klein: Το δόγμα του σοκ

Γιάννης Βαρουφάκης: Φραγκφούρτη-Βερολίνο 1 Χ 2

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό, υπερχρεωμένο κράτος. Επειδή όμως το χρήμα έρρεε παντού ως ασταμάτητη οικουμενική παλίρροια (παραγόμενη από ανόητες τράπεζες στην Wall Street, στο City, στην Βόρεια Ευρώπη), το κόστος δανεισμού ήταν παντού μηδαμινό κι έτσι κανείς δεν έδινε σημασία. Ξάφνου, το φθινόπωρο του 2008, η παλίρροια έδωσε την θέση της στην άμπωτη. Με την άμπωτη να «στεγνώνει» τον τραπεζικό τομέα από ρευστό χρήμα, σιγά-σιγά ήρθε και η στασιμότητα στην πραγματική οικονομία. Αναπόφευκτα, το εθνικό εισόδημα του μικρού, υπερχρεωμένου κράτους άρχισε να μειώνεται την ώρα που ο ρυθμός αύξησης του χρέους (δηλαδή το επιτόκιο) μεγάλωνε (ελέω διεθνούς έλλειψης ρευστότητας που ωθούσε τα επιτόκια προς τα πάνω). Κάποια στιγμή, κανείς δεν δάνειζε στο μικρό αυτό κράτος ώστε να εξυπηρετεί (δηλαδή να επανακυλύει) το χρέος που, το 2008, ανερχόταν στα €260 δις.

Κάπου εκεί, κατέφθασε η καλή τρόικα για να βοηθήσει να μην πτωχεύσει το μικρό κράτος. Για δύο χρόνια πλήρωνε για να αποτρέψει την πτώχευση. Αρχικά έδωσε €110 δις θέτοντας κάποιους όρους στο μικρό κράτος, όπως είναι λογικό να κάνει ο κάθε δανειστής. Ενάμιση χρόνο μετά, υποσχέθηκε άλλα €130 δις. Και, σαν να μην έφτανε αυτό, προσέθεσε στα «δώρα» που κόμιζε κι ένα «κούρεμα» προηγούμενων χρεών της τάξης (υποτίθεται) των €100 δις.

Τελευταία ευκαιρία

του Γιάνη Βαρουφάκη

Άλλη μια φορά, τα «μέσα ενημέρωσης», τόσο εδώ όσο και στο εξωτερικό, στενάζουν πάνω από το λάθος ερώτημα. Το ερώτημα δεν είναι αν θα συμφωνηθεί η νέα δανειακή σύμβαση Ελλάδας-τρόικας. Το ερώτημα είναι τι θα γίνει όταν (κι όχι εάν) δεν είναι δυνατόν να κρυφτεί η αποτυχία της.

Αυτό θα το διαβάσετε;

Το Μνημόνιο, που κάποιοι δεν διάβασαν πριν υπερψηφίσουν, βασιζόταν στην λογική ότι χωρίς τα δάνεια των €110 δις που προέβλεπε:

    1.  το ελληνικό κράτος θα εξαναγκαζόταν σε στάση πληρωμών η οποία θα μας έθετε για τουλάχιστον 10 χρόνια εκτός αγορών

    2.      δεν θα υπήρχαν αρκετοί πόροι για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις

         3.     δεν θα δινόταν χρόνος στην ελληνική οικονομία να ανακάμψει και να παραγάγει τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα μας επέτρεπαν να κάνουμε βήματα πίσω από το χείλος της χρεοκοπίας.

Τότε κάποιοι είχαμε πει ότι αυτό το τρίπτυχο αποτελούσε επικίνδυνη φαντασίωση. Καθώς οι όροι για να πάρουμε το δάνειο εγγυόντουσαν την υφεσιακή δίνη στην οποία θα εισερχόταν η χώρα, τα πλεονάσματα του (3) δεν θα παράγονταν, το σημείο (1) δεν θα το αποφεύγαμε έτσι κι αλλιώς, και, για αυτό τον λόγο, θα επιστρέφαμε θέλοντας και μη στο (2), στην σημερινή κατάσταση που το κράτος, αφού χρεώθηκε με την μερίδα του λέοντος του δανείου-μαμμούθ των €110 δις και πάλι αδυνατεί να καλύπτει τα έσοδά του.
Από αυτές εδώ τις σελίδες, τον Απρίλη του 2010, σε άρθρο με τίτλο «Το πρώτο τάνγκο στην ευρωζώνη»είχα γράψει τα εξής:

Το μήνυμα των Anonymous

Οι Anonymoys Hackers «χτύπησαν» την ιστοσελίδα του Υπουργείου Δικαιοσύνης, η οποία βρίσκεται εκτός λειτουργίας από τα ξημερώματα της Παρασκευής. Σε μήνυμα που ανάρτησαν προειδοποιούν ότι θα παραβιάσουν και άλλες ιστοσελίδες υπουργείων, αλλά και ελληνικών μέσων ενημέρωσης και ζητούν να φύγει η Ελλάδα από την Συμφωνία ACTA (Διεθνής Εμπορική Συμφωνία για την Καταπολέμηση της Παραποίησης/Απομίμησης ACTA - Anti-Coutnerfeiting Trade Agreement). Δίνουν, μάλιστα, δύο εβδομάδες διορία. Συγκεκριμένα στο βίντεο που έχουν αναρτήσει αναφέρουν ότι «η δικαιοσύνη γεννήθηκε στην χώρα σας και εσείς την σκοτώσατε». Επιπλέον επισημαίνουν ότι η σημερινή τους επίθεση είναι μόνο ένα δείγμα από το τι μπορούν να κάνουν. Στο υπουργείο έσπευσε κλιμάκιο αξιωματικών της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, που ερευνά την υπόθεση. Το μήνυμα των Anonymous έχει αφαιρεθεί και η ιστοσελίδα του υπ. Δικαιοσύνης βρίσκεται υπό κατασκευή.

 

Το μήνυμα των Anonymous
 

«Αυτό που συμβαίνει τώρα στη χώρα σας είναι απαράδεκτο. Ανεβήκατε στην εξουσία για να εκφράσετε τις επιθυμίες και του λαού σας και έχετε αποτύχει ολοκληρωτικά. Σκοτώσατε το πιο ιερό πράγμα της χώρας σας που είναι η Δημοκρατία. Η Δημοκρατία γεννήθηκε στη χώρα σας και εσείς τη σκοτώσατε. Οι ίδιοι οι πολίτες σας σάς μισούν κι εσείς τους κοιτάτε χωρίς να κάνετε τίποτα για να το αποτρέψετε. Μπήκατε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, χωρίς την έγκριση του λαού σας. Επιβάλατε τη δικτατορία στους ώμους τους και επιτρέψατε στους τραπεζίτες και τους μονάρχες της ΕΕ να υποδουλώσουν τον λαό σας, οικονομικά και πολιτικά.

Οι πολίτες σας πληρώνουν τα λάθη της κυβέρνησης και εσείς αφήνετε τους ξένους να τους μισούν για κάτι για το οποίο δεν ευθύνονται. Τι κρίμα. Η αστυνομία εκμεταλλεύεται τη δύναμή της και επιτίθεται σε διαδηλωτές που ζητούν την απονομή της δικαιοσύνης. Διαδηλώνουν εναντίον σας, αλλά εσείς δεν θέλετε να ακουστεί η φωνή τους. Τους στερείτε το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης και του δικαιώματος τους να ζουν. 

Οι αυθαίρετες πράξεις σας πρέπει να τιμωρηθούν. Με την υπογραφή της συνθήκης ACTA (σ.σ. η οποία καλύπτει τη διαδικτυακή πειρατεία και πολλά ακόμα θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας) στερείτε περαιτέρω την ελευθερία και οδηγείτε τους πολίτες σας στην καταπίεση. Αγνοήσατε τις προειδοποιήσεις μας αλλά τώρα εμείς έχουμε τον έλεγχο.

«Είμαστε οι Ανώνυμοι. Δεν συγχωρούμε, δεν ξεχνάμε. Έπρεπε να μας περιμένετε. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να φοβούνται τις κυβερνήσεις, οι κυβερνήσεις πρέπει να φοβούνται τους ανθρώπους».

Περισσότερα για τους Anonymous

Πηγή: TVXS

Ντίνος Χριστιανόπουλος. Εναντίον

Είμαι εναντίον* της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται....

Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου - και κάποτε πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων.

Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά - και κάποτε πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από την ζωή μας.

Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων, σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και την δίψα μας για λεφτά΄ ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.

Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Πότε μου δεν πάτησα σε υπουργείο, και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση από το κράτος είναι η εφορία, που με γδέρνει.

Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους΄ όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες - όλες το ίδιο σκατό.

Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.

Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο΄ φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετούμε το τσιγάρο μας στο δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα.

(Kείμενο του 1977, στο περιοδικό ΔΙΑΓΩΝΙΟΣ, αρ. 1, Ιανουάριος - Απρίλιος 1979)

Η δήλωση του Θεόδωρου Αγγελόπουλου για την οικονομική κρίση, πριν δυο εβδομάδες, στην ιταλική τηλεόραση Rai.

Από την Ρώμη

Θεόδωρος Ανδρεάδης Συγγελλάκης

Η ιταλική δημόσια τηλεόραση Rai, μεταδίδει εκ νέου, σήμερα,  την δήλωση για την οικονομική κρίση  που ο εκλιπών σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος, είχε κάνει σε απεσταλμένο της στην Αθήνα, πριν μόλις δεκαπέντε ημέρες:

«Θα ζήσουμε όπως κάναμε μετά τον πόλεμο. Όπως κάνατε και στην Ιταλία, στην μεταπολεμική περίοδο, με πολύ  φτωχό τρόπο», είχε δηλώσει ο κορυφαίος έλληνας δημιουργός.

Σε ερώτηση του ιταλού δημοσιογράφου: «Μπορεί κανείς να είναι ευτυχισμένος, σε μια περίοδο κρίσης σαν και αυτή;», ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος είχε αποκριθεί: «σε κάθε κρίση, οικονομική και μη, μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι  διότι πιστεύουμε ότι όλα θα περάσουν ότι αύριο όλα θα είναι καλύτερα. Υπάρχει ένας   μεγάλος  έλληνας ποιητής της αρχής του  περασμένου αιώνα, που  μας λέει: και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί να κατρακυλήσεις πιο βαθιά στου κακού την σκάλα, για τ΄ανέβασμα ξανά που σε καλεί θα αιστανθείς να σου φυτρώνουν, ω χαρά, τα φτερά, τα φτερά τα προτινά σου τα μεγάλα».

Όταν ο απεσταλμένος της Rai τον είχε ρωτήσει « από τι πρέπει, δηλαδή, να πιαστεί, κανείς, από τα αγαπημένα του  πρόσωπα, από τα απλά πράγματα;» ο πιο αντιπροσωπευτικός δημιουργός του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, αποσπώντας ένα ακόμη χειροκρότημα από το κοινό που παρακολουθούσε την μετάδοση της  συνέντευξης  στο τηλεοπτικό στούντιο, είχε εξηγήσει:

«Πρέπει να κατανοήσουμε ότι είναι αναγκαίο να αλλάξουμε τις συνήθειες μας .Στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον  κόσμο,  υπάρχει φοβερή διαφθορά, γι αυτό και φτάσαμε σε αυτό το σημείο . Πρέπει να γίνουμε πιο σοβαροί, να ενδιαφερθούμε για τον κόσμο, τους ανθρώπους, όχι για το πώς μπορούμε να τους εκμεταλλευθούμε. Αυτό σημαίνει να ξαναβρεί, κανείς, τον ανθρωπισμό που είναι και το μόνο στοιχείο που μπορεί να βελτιώσει τον κόσμο».

Θεόδωρος Αγγελόπουλος. Καλό ταξείδι

Πριν από λίγο έχασε τη μάχη με τη ζωή και κέρδισε την αιωνιότητα...

Naomi Klein

Συνέντευξη: Η Naomi Klein για την κυβέρνηση Παπαδήμου from ThePressProject on Vimeo.

Realdemocracynow Simitis- Cohn-Bendit in Berlin

Aπρόσμενη τροπή πήρε η χτεσινή ομιλία του πρώην πρωθυπουργού, Κώστα Σημίτη, σε εκδήλωση των Γερμανών Πρασίνων στο Βερολίνο, όταν κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης μέλη της Ελληνικής Ομάδας του Βερολίνου ανήρτησαν πλακάτ με τη λέξη «Siemens» και τον αποκάλεσαν συνυπεύθυνο για την οικονομική κατάσταση της χώρας.

Συγκεκριμένα, μία εκπρόσωπός της ομάδας πήρε τον λόγο και χαρακτήρισε «ιδιαίτερα προβληματικό να προσκαλεί κανείς τον Κώστα Σημίτη για να μας πει πού πρέπει να πάει η Ελλάδα», αφού, όπως είπε, «έχει ένα μακρύ παρελθόν στο ελληνικό πολιτικό τοπίο και είναι συνυπεύθυνος για την κατάσταση, καθώς κατά την διάρκεια της κυβέρνησής του η διαφθορά αυξήθηκε σε απίστευτο βαθμό». Στη συνέχεια, η εκπρόσωπος της ομάδας αναφέρθηκε στους κυρίους Τσουκάτο και Μαντέλη, αλλά και στον πρώην υπουργό Αμυνας, Άκη Τσοχατζόπουλο, για τον οποίο όπως είπε η γερμανική δικαιοσύνη θεωρεί ότι έχει  πάρει χρήματα και κάλεσε τον κ. Σημίτη, τον άνθρωπο που «θυσίασε τον ελληνικό λαό» και είναι «ταυτισμένος με την είσοδο της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, την οποία σήμερα επικρίνει» να «αναλάβει τις ευθύνες του και να αποσυρθεί», όπως είπε χειροκροτούμενη από μέρος του κοινού.

Από την πλευρά του, ο Κώστας Σημίτης αρνήθηκε να σχολιάσει την παρέμβαση, η οποία χειροκροτήθηκε από μέρος του κοινού.

Σημίτης: Πολιτικά μοιραίο λάθος η μη προετοιμασία του Μνημονίου

Στην ομιλία του με τίτλο "Ελλάδα, quo vadis?" ο πρώην πρωθυπουργός από τη μια υπεραμύνθηκε της πολιτικής η οποία είχε ως αποτέλεσμα την ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ και των κριτηρίων που εφαρμόστηκαν για αυτήν, και από την άλλη άσκησε σκληρή κριτική στο ΠΑΣΟΚ. "Ο ισχυρισμός ότι η Ελλάδα πέτυχε την είσοδο στην ΟΝΕ χωρίς να έχει εκπληρώσει τις προϋποθέσεις, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα", δήλωσε.

Pan Angelopoulos Walking Out On Mainstream Economics

A little over a month ago, in early November, more than seventy students in Professor N. Gregory Mankiw’s introductory economics course at Harvard University stood up and walked out of the lecture. They organized this walk-out to protest the course’s neoliberal predispositions, the corporatization of higher education, and the growing burden of student debt. The students explained that their action was in solidarity with Occupy Wall Street, and went on to join a march in downtown Boston.  

In organizing this action, the students drew attention to a problem that has its roots in the mainstream neoclassical theory that dominates today’s economics departments. According to such theory, the discipline is a positive science that can be used to reach empirical judgments free of bias and ideology. This way of thinking about economics has generated elegant mathematical models, but these cannot compensate for its incorrect assumptions. The Harvard student protest, and the Occupy movement more broadly, prompt reconsideration of what it might mean to walk out on mainstream economics.  

The primary problem with neoclassical economics is that its conceptual apparatus is supposed to transcend social and class relations. In fact, however, this supposed transcendence conceals capitalism’s natural inequality. Focused only on the way economic relations look superficially (i.e. like relations between things), neoclassical economics is not able to analyze the exploitative and alienating relations that underlie the process of exchange, relations that are becoming clearer and clearer to masses of discontented and dispossessed workers as a result of the current crisis.

Ζίζεκ Καταλάβετε την Wall Street

Σκεπτόµενος τις διαµαρτυρίες του κινήµατος «Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ» και τις ανάλογες εκδηλώσεις κατακραυγής σε ολόκληρο τον κόσµο, θυµήθηκα ότι πριν από µερικά χρόνια ο βρετανός συγγραφέας Τζον Μπέργκερ έγραψε ότι «τα πλήθη των ανθρώπων έχουν απαντήσεις σε ερωτήµατα που δεν έχουν τεθεί ακόµη... 

Τα ερωτήµατα δεν έχουν τεθεί ακόµη επειδή το να τα θέσουµε απαιτεί λέξεις και έννοιες που ακούγονται σαν αληθινές, και αυτές που χρησιµοποιούνται τώρα για να κατονοµάσουν γεγονότα κατάντησαν κενές νοήµατος: 

∆ηµοκρατία, Ελευθερία, Παραγωγικότητα κ.λπ. Με νέες έννοιες τα ερωτήµατα θα τεθούν γρήγορα, επειδή η Ιστορία συνεπάγεται ακριβώς µια τέτοια διαδικασία θέσεως ερωτηµάτων». Ας αρχίσουµε να ρωτάµε. 

Οι διαδηλωτές του «Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ» και οι οπαδοί τους έχουν τις απαντήσεις. Στην πραγµατικότητα έχουµε βοµβαρδίσει τους διαδηλωτές µε ερωτήσεις, αλλά όχι ακόµη µε τις σωστές ερωτήσεις. 

«Μα τι θέλετε;» τους ρωτάµε. «Ποια είναι τα συγκεκριµένα αιτήµατά σας;». Αυτό είναι το αρχέτυπο ερώτηµα που θέτει ένας άνδρας αφεντικό σε µια υστερική γυναίκα, µια σκηνή από ηµέρες που έχουν παρέλθει: «Ολο γκρίνια και παράπονα είσαι – ξέρεις τι θες πραγµατικά;». 

Μια τέτοια ερώτηση στοχεύει ακριβώς στον αποκλεισµό της αληθινής απάντησης. Στην ουσία λέει «Πες το µε τους δικούς µου όρους ή βούλωσέ το!». Είναι ένα ερώτηµα που, στην πραγµατικότητα, αποτρέπει τη διαδικασία της µετάφρασης µιας ατελούς διαµαρτυρίας σε συγκεκριµένο σχέδιο. 

Οι διαδηλωτές του «Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ» εφιστούν την προσοχή σε δύο σηµεία-κλειδιά. Πρώτον, ότι το παγκόσµιο καπιταλιστικό σύστηµα έχει καταστροφικές επιπτώσεις: Σκεφθείτε τα εκατοντάδες δισεκατοµµύρια που χάθηκαν εξαιτίας της αχαλίνωτης χρηµατοπιστωτικής κερδοσκοπίας. ∆εύτερον, ότι η οικονοµική παγκοσµιοποίηση υπονοµεύει, σταδιακά αλλά ανελέητα, τη νοµιµοποίηση των ∆υτικών δηµοκρατιών. Μεγάλες οικονοµικές συναλλαγές που εξαρτώνται από διεθνείς παίκτες δεν µπορούν να ελεγχθούν από δηµοκρατικούς µηχανισµούς, οι οποίοι εξ ορισµού περιορίζονται σε εθνικά κράτη. Κατά συνέπεια, οι θεσµικές δηµοκρατικές µορφές είναι όλο και πιο ανίκανες να εννοήσουν τα ζωτικά συµφέροντα του λαού. Η ουσία των διαδηλώσεων της Γουόλ Στριτ είναι η εξής: Πώς θα επεκτείνουµε τη δηµοκρατία πέραν της κρατικής-πολυκοµµατικής πολιτικής µορφής της, η οποία είναι καταφανώς ανί σχυρη όταν έρχεται αντιµέτωπη µε τις καταστροφικές επιπτώσεις της οικονοµικής ζωής; 

Παν. Αγγελόπουλος Η εποχή των τεράτων

Η βίαιη έκρηξη οργής της φτωχής και αποκλεισµένης νεολαίας της Αγγλίας και οι επερχόµενες κοινωνικές συγκρούσεις προοιωνίζουν το ευρωπαϊκό φθινόπωρο θερµό, και καθιστούν επίκαιρα τα λόγια του Αντόνιο Γκράµσι:"Ο παλιός κόσµος πεθαίνει και ο καινούργιος πασχίζει να γεννηθεί. Ζούµε στην εποχή των τεράτων".

Στις 25 Μάη ξέσπασε στην πλατεία Συντάγµατος ένα µαζικό πολιτικό κίνηµα αντίστασης και χειραφέτησης, που αποτέλεσε µια κρίσιµη καµπή στον «παρατεταµένο λαϊκό πόλεµο», ο οποίος ξεκίνησε µε την ψήφιση του επαχθούς Μνηµονίου και κλιµακώθηκε µε έντεκα πανεργατικές γενικές απεργίες. Στην υπό «κινεζοποίηση» Ελλάδα της διαρκούς λιτότητας και της οικονοµικής εξαθλίωσης, του εργασιακού µεσαίωνα και της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας, το κίνηµα των πλατειών εξέφρασε τη διάρρηξη των παγιωµένων σχέσεων αντιπροσώπευσης και των αστικών κοινωνικών συµµαχιών, µεταµορφώνοντας την κρίση από οικονοµική σε πολιτική.