Orhan Pamuk: Europe is turning away from Turkey – and the rest of the world

Whatever happened to liberté, égalité, fraternité? Fear of Muslims is putting Europe's secular tradition at risk.

  

I have spent my entire life at the borders of continental Europe. From the window of my home or office, I've looked out over the Bosphorus to see Asia on the other side; and so, in thinking about Europe and modernity, I have always felt, like the rest of the world, just a little bit provincial.

Like the many millions who live outside the west, I have had to understand my own identity while observing Europe from afar, and so, in the process of working out my identity, I've often wondered what Europe could represent for me and for us all. This is an experience I share with the majority of the world's population, but because Istanbul, my city, is situated just where Europe begins – or maybe where Europe ends – my thoughts and my resentments have been a little more pressing and constant.

The Bosphorus, which divides Istanbul, and Turkey, between Europe and Asia. Photograph: Kerim Okten/epa/Corbis

I come from one of the many upper-middle-class Istanbul families who wholeheartedly embraced the westernising, secularising reforms introduced in the 1920s and 30s by Kemal Atatürk, founder of the Turkish republic. For us, Europe was more than somewhere we could go to find a job, a place to trade with, or whose investors we could seek to attract: it was primarily a beacon of civilisation.

Orhan Pamuk

Question: How do you plan out your novel?

Orhan Pamuk: Okay. Novel - I - compared to other novelists I know as friends, or I know because of autobiographies or biographies of them, I am a relatively - I make plans. I'm a relatively disciplined writer who composes the whole book before beginning to execute and write it. Of course you can't hold - you cannot imagine a whole novel before you write it; there are limits to human memory and imagination.

Ορχάν Παμούκ

ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΚΟΥΖΕΛΗ 

- Καλή χρονιά,κύριε Παμούκ.Πού σας βρίσκει το τηλεφώνημά μου; 
«Είμαι στο γραφείο, στέκομαι μπροστά στο παράθυρο και κοιτάζω την όμορφη, την πανέμορφη θέα της Ιστανμπούλ. Ο ουρανός είναι γκρίζος, έχει συννεφιά... Μπορώ να δω τις καμινάδες απέναντι και ένα σμήνος από σπουργίτια πάνω σε ένα δέντρο, αλλά τα τζαμιά με τους μιναρέδες τους χάνονται στο βάθος μέσα στην ομίχλη, γύρω από τα γκρίζα νερά του Βοσπόρου. Σκούρα γκρίζα νερά, που δεν έχουν καμία σχέση με το μεσογειακό μπλε του καλοκαιριού». 
- Καθώς σας ακούω,αναρωτιέμαι,αν είχα το προνόμιο να σας έχω ξεναγό για μία ημέρα στην Κωνσταντινούπολη, πού θα με πηγαίνατε... 
«Δεν θα σας πήγαινα στα μέρη που υποδεικνύουν οι τουριστικοί οδηγοί και στα αξιοθέατα. Θα σας οδηγούσα στα σοκάκια και στις παλιές γειτονιές, θα σας άφηνα να περπατήσετε και να χαθείτε στην πόλη ακολουθώντας το ένστικτό σας, θα σας άφηνα τελικά να την ανακαλύψετε μόνη σας». 
- Εγώ την αποκαλώ Κωνσταντινούπολη,εσείς την αποκαλείτε Ιστανμπούλ. Οι δύο ονομασίες νοηματοδοτούν εντελώς διαφορετικά την ίδια πόλη; 
«Στην ίδια πόλη αναφέρονται, αλλά σε διαφορετικές περιόδους της ιστορίας της. Η πόλη είναι μία, αλλά η ιστορία της είναι ένα παλίμψηστο όλων των πολιτισμών που έζησαν στην περιοχή γύρω από τον Βόσπορο, και μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για πολιτισμούς πάρα πολλών αιώνων». 
- Θεωρούν πολλοί την Κωνσταντινούπολη τη Νέα Υόρκη της Ανατολής.Εσείς που έχετε ζήσει και στις δύο πόλεις βρίσκετε εύστοχο τον παραλληλισμό; 
«Η Ιστανμπούλ και η Νέα Υόρκη μοιάζουν όντως, είναι πολύπλοκες πόλεις, στους δρόμους τους συναντάς ένα πολύχρωμο πλήθος, έχουν αυτή την πλούσια ζωντάνια, αποπνέουν δυναμισμό, σφύζουν από ενεργητικότητα. Λίγες πόλεις στον κόσμο συγκεντρώνουν όλα αυτά τα χαρακτηριστικά. Απολαμβάνω την αίσθηση ότι διαρκώς κάτι γίνεται στην πόλη, ότι βρίσκομαι στο κέντρο ενός κόσμου- πείτε το όπως θέλετε, Εγγύς Ανατολή, Ανατολική Μεσόγειος ή Βαλκάνια. Μου αρέσουν τα εστιατόρια που μένουν συνεχώς ανοιχτά, το μανάβικο στη γειτονιά μου που λειτουργεί όλο το εικοσιτετράωρο, όπως τα μικρά μπακάλικα στη Νέα Υόρκη. Να έχετε όμως υπόψη σας ότι αυτή η κοσμοπολίτικη εικόνα της Ιστανμπούλ είναι σχετικά πρόσφατη και πολύ διαφορετική από την εικόνα της πόλης πριν από 30 χρόνια. Τότε ήταν μια πόλη φτωχή, χωρίς ενεργητικότητα, χωρίς τον σημερινό πλούτο που δίνει την εντύπωση ότι συμβαίνουν πράγματα στην πόλη διαρκώς». 

Orhan Pamuk. Instanbul

Οι πόλεις και η μνήμη...