Toυ Νικόλα Ζώη
Ένας θρύλος της τζαζ, ένας σκηνοθέτης με Οσκαρ, ο σχεδιαστής της μασκότ των Ολυμπιακών Αγώνων της Βαρκελώνης και η Κούβα της δεκαετίας του ΄40. Τα κινούμενα σκίτσα για ενηλίκους γίνονται τάση στον κινηματογράφο και η ταινία «Τσίκο και Ρίτα» που βγήκε στις αίθουσες του Λονδίνου την προηγούμενη εβδομάδα αποδίδει έναν «σέξι» φόρο τιμής στους χαμένους ήρωες της κουβανέζικης μουσικής.
Ο πιανίστας Μπέμπο Βαλντέζ άρχισε την καριέρα του στα νάιτ κλαμπ της Αβάνας του ΄40 και καθόρισε την κουβανέζικη μουσική όσο λίγοι. Η συνεισφορά του κάποια στιγμή ξεχάστηκε από μερικούς, η μουσική του όμως διατήρησε ζωντανό τον αισθησιασμό της, παρά τα 93 του χρόνια. Αν και οι επαγγελματικές διέξοδοι που του προσέφερε η επανάσταση στην Κούβα το 1959 τον οδήγησαν τελικά στη Σουηδία, αν και μέχρι πριν από δέκα χρόνια οι θαμώνες των ρεστοράν στα οποία εμφανιζόταν αδιαφορούσαν για το παρελθόν του ανδρός, οι παθιασμένες μελωδίες του δεν υπολείπονταν σε έξαψη, ούτε καν με την παγωμένη Στοκχόλμη σε δεύτερο πλάνο. Εκεί ήταν όταν ένα βράδυ ένας βραβευμένος με Οσκαρ ισπανός σκηνοθέτης αναγνώρισε τον θρυλικό πιανίστα και τον κάλεσε στην ενεργό δράση, έχοντας κατά νου ένα σχέδιο. Ο Φερνάντο Τρουέμπα ζήτησε από τον ισπανό σχεδιαστή Χαβιέ Μαρισκάλ να αναλάβει την εικονογράφηση του artwork του εγχειρήματος που είχε στο μυαλό του, και αυτό που ακολούθησε ήταν ένα ντοκιμαντέρ για τη λάτιν- τζαζ και μερικά Grammy για τα άλμπουμ που ο Βαλντέζ ξανάρχισε στο μεταξύ να γράφει. Οι επόμενες συνεργασίες του Τρουέμπα και του Μαρισκάλ γέννησαν μέχρι και ένα εστιατόριο με τζαζ μουσική στη Μαδρίτη. Και στην τελευταία τους, με το αρχικό σχέδιο να έχει πάρει διαστάσεις αποστολής, η δημιουργική τους ενέργεια συμπυκνώθηκε σε μια animation ταινία, εμπνευσμένη ώς έναν βαθμό, από τη ζωή του Βαλντέζ.
