Ντίνος Χριστιανόπουλος. Εναντίον

Είμαι εναντίον* της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται....

Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου - και κάποτε πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων.

Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά - και κάποτε πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από την ζωή μας.

Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων, σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και την δίψα μας για λεφτά΄ ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.

Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Πότε μου δεν πάτησα σε υπουργείο, και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση από το κράτος είναι η εφορία, που με γδέρνει.

Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους΄ όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες - όλες το ίδιο σκατό.

Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.

Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο΄ φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετούμε το τσιγάρο μας στο δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα.

(Kείμενο του 1977, στο περιοδικό ΔΙΑΓΩΝΙΟΣ, αρ. 1, Ιανουάριος - Απρίλιος 1979)

Η δήλωση του Θεόδωρου Αγγελόπουλου για την οικονομική κρίση, πριν δυο εβδομάδες, στην ιταλική τηλεόραση Rai.

Από την Ρώμη

Θεόδωρος Ανδρεάδης Συγγελλάκης

Η ιταλική δημόσια τηλεόραση Rai, μεταδίδει εκ νέου, σήμερα,  την δήλωση για την οικονομική κρίση  που ο εκλιπών σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος, είχε κάνει σε απεσταλμένο της στην Αθήνα, πριν μόλις δεκαπέντε ημέρες:

«Θα ζήσουμε όπως κάναμε μετά τον πόλεμο. Όπως κάνατε και στην Ιταλία, στην μεταπολεμική περίοδο, με πολύ  φτωχό τρόπο», είχε δηλώσει ο κορυφαίος έλληνας δημιουργός.

Σε ερώτηση του ιταλού δημοσιογράφου: «Μπορεί κανείς να είναι ευτυχισμένος, σε μια περίοδο κρίσης σαν και αυτή;», ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος είχε αποκριθεί: «σε κάθε κρίση, οικονομική και μη, μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι  διότι πιστεύουμε ότι όλα θα περάσουν ότι αύριο όλα θα είναι καλύτερα. Υπάρχει ένας   μεγάλος  έλληνας ποιητής της αρχής του  περασμένου αιώνα, που  μας λέει: και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί να κατρακυλήσεις πιο βαθιά στου κακού την σκάλα, για τ΄ανέβασμα ξανά που σε καλεί θα αιστανθείς να σου φυτρώνουν, ω χαρά, τα φτερά, τα φτερά τα προτινά σου τα μεγάλα».

Όταν ο απεσταλμένος της Rai τον είχε ρωτήσει « από τι πρέπει, δηλαδή, να πιαστεί, κανείς, από τα αγαπημένα του  πρόσωπα, από τα απλά πράγματα;» ο πιο αντιπροσωπευτικός δημιουργός του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, αποσπώντας ένα ακόμη χειροκρότημα από το κοινό που παρακολουθούσε την μετάδοση της  συνέντευξης  στο τηλεοπτικό στούντιο, είχε εξηγήσει:

«Πρέπει να κατανοήσουμε ότι είναι αναγκαίο να αλλάξουμε τις συνήθειες μας .Στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον  κόσμο,  υπάρχει φοβερή διαφθορά, γι αυτό και φτάσαμε σε αυτό το σημείο . Πρέπει να γίνουμε πιο σοβαροί, να ενδιαφερθούμε για τον κόσμο, τους ανθρώπους, όχι για το πώς μπορούμε να τους εκμεταλλευθούμε. Αυτό σημαίνει να ξαναβρεί, κανείς, τον ανθρωπισμό που είναι και το μόνο στοιχείο που μπορεί να βελτιώσει τον κόσμο».

Θεόδωρος Αγγελόπουλος. Καλό ταξείδι

Πριν από λίγο έχασε τη μάχη με τη ζωή και κέρδισε την αιωνιότητα...

Naomi Klein

Συνέντευξη: Η Naomi Klein για την κυβέρνηση Παπαδήμου from ThePressProject on Vimeo.

Realdemocracynow Simitis- Cohn-Bendit in Berlin

Aπρόσμενη τροπή πήρε η χτεσινή ομιλία του πρώην πρωθυπουργού, Κώστα Σημίτη, σε εκδήλωση των Γερμανών Πρασίνων στο Βερολίνο, όταν κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης μέλη της Ελληνικής Ομάδας του Βερολίνου ανήρτησαν πλακάτ με τη λέξη «Siemens» και τον αποκάλεσαν συνυπεύθυνο για την οικονομική κατάσταση της χώρας.

Συγκεκριμένα, μία εκπρόσωπός της ομάδας πήρε τον λόγο και χαρακτήρισε «ιδιαίτερα προβληματικό να προσκαλεί κανείς τον Κώστα Σημίτη για να μας πει πού πρέπει να πάει η Ελλάδα», αφού, όπως είπε, «έχει ένα μακρύ παρελθόν στο ελληνικό πολιτικό τοπίο και είναι συνυπεύθυνος για την κατάσταση, καθώς κατά την διάρκεια της κυβέρνησής του η διαφθορά αυξήθηκε σε απίστευτο βαθμό». Στη συνέχεια, η εκπρόσωπος της ομάδας αναφέρθηκε στους κυρίους Τσουκάτο και Μαντέλη, αλλά και στον πρώην υπουργό Αμυνας, Άκη Τσοχατζόπουλο, για τον οποίο όπως είπε η γερμανική δικαιοσύνη θεωρεί ότι έχει  πάρει χρήματα και κάλεσε τον κ. Σημίτη, τον άνθρωπο που «θυσίασε τον ελληνικό λαό» και είναι «ταυτισμένος με την είσοδο της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, την οποία σήμερα επικρίνει» να «αναλάβει τις ευθύνες του και να αποσυρθεί», όπως είπε χειροκροτούμενη από μέρος του κοινού.

Από την πλευρά του, ο Κώστας Σημίτης αρνήθηκε να σχολιάσει την παρέμβαση, η οποία χειροκροτήθηκε από μέρος του κοινού.

Σημίτης: Πολιτικά μοιραίο λάθος η μη προετοιμασία του Μνημονίου

Στην ομιλία του με τίτλο "Ελλάδα, quo vadis?" ο πρώην πρωθυπουργός από τη μια υπεραμύνθηκε της πολιτικής η οποία είχε ως αποτέλεσμα την ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ και των κριτηρίων που εφαρμόστηκαν για αυτήν, και από την άλλη άσκησε σκληρή κριτική στο ΠΑΣΟΚ. "Ο ισχυρισμός ότι η Ελλάδα πέτυχε την είσοδο στην ΟΝΕ χωρίς να έχει εκπληρώσει τις προϋποθέσεις, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα", δήλωσε.

Pan Angelopoulos Walking Out On Mainstream Economics

A little over a month ago, in early November, more than seventy students in Professor N. Gregory Mankiw’s introductory economics course at Harvard University stood up and walked out of the lecture. They organized this walk-out to protest the course’s neoliberal predispositions, the corporatization of higher education, and the growing burden of student debt. The students explained that their action was in solidarity with Occupy Wall Street, and went on to join a march in downtown Boston.  

In organizing this action, the students drew attention to a problem that has its roots in the mainstream neoclassical theory that dominates today’s economics departments. According to such theory, the discipline is a positive science that can be used to reach empirical judgments free of bias and ideology. This way of thinking about economics has generated elegant mathematical models, but these cannot compensate for its incorrect assumptions. The Harvard student protest, and the Occupy movement more broadly, prompt reconsideration of what it might mean to walk out on mainstream economics.  

The primary problem with neoclassical economics is that its conceptual apparatus is supposed to transcend social and class relations. In fact, however, this supposed transcendence conceals capitalism’s natural inequality. Focused only on the way economic relations look superficially (i.e. like relations between things), neoclassical economics is not able to analyze the exploitative and alienating relations that underlie the process of exchange, relations that are becoming clearer and clearer to masses of discontented and dispossessed workers as a result of the current crisis.

Ζίζεκ Καταλάβετε την Wall Street

Σκεπτόµενος τις διαµαρτυρίες του κινήµατος «Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ» και τις ανάλογες εκδηλώσεις κατακραυγής σε ολόκληρο τον κόσµο, θυµήθηκα ότι πριν από µερικά χρόνια ο βρετανός συγγραφέας Τζον Μπέργκερ έγραψε ότι «τα πλήθη των ανθρώπων έχουν απαντήσεις σε ερωτήµατα που δεν έχουν τεθεί ακόµη... 

Τα ερωτήµατα δεν έχουν τεθεί ακόµη επειδή το να τα θέσουµε απαιτεί λέξεις και έννοιες που ακούγονται σαν αληθινές, και αυτές που χρησιµοποιούνται τώρα για να κατονοµάσουν γεγονότα κατάντησαν κενές νοήµατος: 

∆ηµοκρατία, Ελευθερία, Παραγωγικότητα κ.λπ. Με νέες έννοιες τα ερωτήµατα θα τεθούν γρήγορα, επειδή η Ιστορία συνεπάγεται ακριβώς µια τέτοια διαδικασία θέσεως ερωτηµάτων». Ας αρχίσουµε να ρωτάµε. 

Οι διαδηλωτές του «Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ» και οι οπαδοί τους έχουν τις απαντήσεις. Στην πραγµατικότητα έχουµε βοµβαρδίσει τους διαδηλωτές µε ερωτήσεις, αλλά όχι ακόµη µε τις σωστές ερωτήσεις. 

«Μα τι θέλετε;» τους ρωτάµε. «Ποια είναι τα συγκεκριµένα αιτήµατά σας;». Αυτό είναι το αρχέτυπο ερώτηµα που θέτει ένας άνδρας αφεντικό σε µια υστερική γυναίκα, µια σκηνή από ηµέρες που έχουν παρέλθει: «Ολο γκρίνια και παράπονα είσαι – ξέρεις τι θες πραγµατικά;». 

Μια τέτοια ερώτηση στοχεύει ακριβώς στον αποκλεισµό της αληθινής απάντησης. Στην ουσία λέει «Πες το µε τους δικούς µου όρους ή βούλωσέ το!». Είναι ένα ερώτηµα που, στην πραγµατικότητα, αποτρέπει τη διαδικασία της µετάφρασης µιας ατελούς διαµαρτυρίας σε συγκεκριµένο σχέδιο. 

Οι διαδηλωτές του «Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ» εφιστούν την προσοχή σε δύο σηµεία-κλειδιά. Πρώτον, ότι το παγκόσµιο καπιταλιστικό σύστηµα έχει καταστροφικές επιπτώσεις: Σκεφθείτε τα εκατοντάδες δισεκατοµµύρια που χάθηκαν εξαιτίας της αχαλίνωτης χρηµατοπιστωτικής κερδοσκοπίας. ∆εύτερον, ότι η οικονοµική παγκοσµιοποίηση υπονοµεύει, σταδιακά αλλά ανελέητα, τη νοµιµοποίηση των ∆υτικών δηµοκρατιών. Μεγάλες οικονοµικές συναλλαγές που εξαρτώνται από διεθνείς παίκτες δεν µπορούν να ελεγχθούν από δηµοκρατικούς µηχανισµούς, οι οποίοι εξ ορισµού περιορίζονται σε εθνικά κράτη. Κατά συνέπεια, οι θεσµικές δηµοκρατικές µορφές είναι όλο και πιο ανίκανες να εννοήσουν τα ζωτικά συµφέροντα του λαού. Η ουσία των διαδηλώσεων της Γουόλ Στριτ είναι η εξής: Πώς θα επεκτείνουµε τη δηµοκρατία πέραν της κρατικής-πολυκοµµατικής πολιτικής µορφής της, η οποία είναι καταφανώς ανί σχυρη όταν έρχεται αντιµέτωπη µε τις καταστροφικές επιπτώσεις της οικονοµικής ζωής; 

Παν. Αγγελόπουλος Η εποχή των τεράτων

Η βίαιη έκρηξη οργής της φτωχής και αποκλεισµένης νεολαίας της Αγγλίας και οι επερχόµενες κοινωνικές συγκρούσεις προοιωνίζουν το ευρωπαϊκό φθινόπωρο θερµό, και καθιστούν επίκαιρα τα λόγια του Αντόνιο Γκράµσι:"Ο παλιός κόσµος πεθαίνει και ο καινούργιος πασχίζει να γεννηθεί. Ζούµε στην εποχή των τεράτων".

Στις 25 Μάη ξέσπασε στην πλατεία Συντάγµατος ένα µαζικό πολιτικό κίνηµα αντίστασης και χειραφέτησης, που αποτέλεσε µια κρίσιµη καµπή στον «παρατεταµένο λαϊκό πόλεµο», ο οποίος ξεκίνησε µε την ψήφιση του επαχθούς Μνηµονίου και κλιµακώθηκε µε έντεκα πανεργατικές γενικές απεργίες. Στην υπό «κινεζοποίηση» Ελλάδα της διαρκούς λιτότητας και της οικονοµικής εξαθλίωσης, του εργασιακού µεσαίωνα και της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας, το κίνηµα των πλατειών εξέφρασε τη διάρρηξη των παγιωµένων σχέσεων αντιπροσώπευσης και των αστικών κοινωνικών συµµαχιών, µεταµορφώνοντας την κρίση από οικονοµική σε πολιτική.

Βαγγέλης Ιντζίδης Είναι το σχολείο παρελθόν;

Συχνά η κριτική προσέγγιση της εκπαίδευσης επικεντρώνεται στη σχέση της ευματάβλητης – σχεδόν φασματικής - μη σταθερής  κοινωνικο-οικονομικής πραγματικότητας με το σχολικό πρόγραμμα σπουδών, το περιεχόμενο των μαθημάτων και την τυπολογία/μεθοδολογία της αξιολόγησης.

Οι θετικές και αρνητικές (αντι)δράσεις στις σύγχρονες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις φαίνεται να συγκλίνουν στο εξής: οι εμπλεκόμενοι (είτε συγκρουσιακά είτε συναινετικά) προκρίνουν ένα σχολείο που παραμένει ο αναγκαίος και ικανός θεσμός κοινωνικοποίησης. Οι διαφωνίες αφορούν το σκοπό του σχολείου. Αν αυτό οφείλει να προετοιμάσει τους μαθητές/τριες να προσαρμοστούν στις ασταθείς κοινωνικές πραγματικότητες ή να αντισταθούν στις πολιτικές δυνάμεις που επιτάσσουν την αναγωγή αυτής της αστάθειας σε αξία.

Σε αυτή την απόδοση αξίας, μάλιστα, αποβλέπουν μια σειρά από νέες λέξεις και ορισμoύς που αλλάζουν διαρκώς. Πριν καλά - καλά εμπεδώσουμε μια προσέγγιση στην εννοιολόγηση, λόγου χάρη, της εκπαιδευτικής καινοτομίας εισάγεται ένας άλλος όρος εκείνος της εκπαιδευτικής δημιουργικότητας. Πριν ολοκληρωθεί η συζήτηση για τις δεξιότητες κλειδιά, εισάγεται ο όρος της ικανότητας που άλλοτε συνδέεται με την επάρκεια [competence],  άλλοτε με τα επαγγελματικά προσόντα [qualification] και άλλοτε με  το μαθησιακό αποτέλεσμα [learning outcome].