Tolkien. Χριστουγεννιάτικα γραμματόσημα

Κάθε Δεκέμβρη, τα παιδιά του Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν λάβαιναν ένα φάκελο με γραμματόσημο από το Βόρειο Πόλο. Ο φάκελος περιείχε μια επιστολή με παράξενο και τρεμουλιαστό γραφικό χαρακτήρα, μαζί με σχέδια και όμορφες χρωματιστές ζωγραφιές. Τα γράμματα ήταν από τον Άγιο Βασίλη. Περιέγραφαν θαυμαστές ιστορίες από τη ζωή στο Βόρειο Πόλο. Πώς οι τάρανδοι λύθηκαν και τα δώρα σκόρπισαν παντού, πώς ο άτυχος Πολικός Αρκούδος έπεσε από το Βόρειο Πόλο πάνω στην οροφή του σπιτιού του Άγιου Βασίλη και βρέθηκε μέσα στην τραπεζαρία του, πώς έσπασε το φεγγάρι σε τέσσερα κομμάτια κι έκανε τον Άνθρωπο που κατοικεί εκεί πάνω να προσγειωθεί στον κήπο του Άγιου Βασίλη, πώς ο Άγιος Βασίλης και οι φίλοι του αναγκάστηκαν να πολεμήσουν με την ορδή των καλικάντζαρων που ζούσαν σε σπηλιές κάτω από το σπίτι! Μερικές φορές ο Πολικός Αρκούδος έγραφε κι αυτός κάτι ορνιθοσκαλίσματα, ενώ ο Ίλμπρεθ το ξωτικό πρόσθετε τα δικά του καλλιτεχνικά γράμματα.

Walter Benjamin.Berlin. Port Bou

Εβδομήντα χρόνια μετά τον θάνατο του Βάλτερ Μπένγιαμιν, το ντοκιμαντέρ του σκηνοθέτη Νταβίντ Μαούας, «Ποιος σκότωσε τον Βάλτερ Μπένγιαμιν;» ρίχνει φως στη σκοτεινή περίοδο, και κυρίως στις τελευταίες μέρες του Γερμανοεβραίου στοχαστή, ο οποίος αυτοκτόνησε στο Πορτ-Μπου της Ισπανίας στις 26 Σεπτεμβρίου 1940. Η ταινία, που προβλήθηκε πρόσφατα στο Βερολίνο, αλλά και στις επετειακές εκδηλώσεις για τον Μπένγιαμιν, στο Ινστιτούτο Γκαίτε της Βαρκελώνης, παρουσιάζει, μέσα από μαρτυρίες κατοίκων και συνεντεύξεις μελετητών, το πορτρέτο της ισπανικής κωμόπολης στη σκιά του θανάτου του πιο σημαντικού «κατοίκου» της, και αποτελεί μια διεισδυτική και κριτική ματιά σε ένα επίμαχο ζήτημα, φωτίζοντας σημαντικές πτυχές, αλλά και αναδεικνύοντας αντιφάσεις, σχετικές με την εκδοχή της «αυτοκτονίας».

Wikileaks

Η παρουσίαση του Wikileaks και του ιδρυτή τους Julian Assange

Διαβουλευτικές αναρωτήσεις

 του Μάνου Σπυριδάκη

Από τις 23/10/2010 κυκλοφορεί προς διαβούλευση το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Παιδείας αναφορικά με τις φανταχτερές αλλαγές στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ. Έχω την αίσθηση ότι μια σημαντική πλειοψηφία από τους συναδέλφους δεν αναγνωρίζει κάποια πτυχή του επαγγελματικού εαυτού του σε αυτό το κείμενο, το οποίο έχει ήδη υποστεί αμφισβήτηση και κριτική ως προς την ίδια του τη σύνταξη. Όσο πιο αμφίσημη καθίσταται αυτή η σύνταξη τόσο πιο επικίνδυνη αναφαίνεται η στόχευση των προθέσεών του. Ο Louis Althusser είπε κάποτε ότι οι λέξεις είναι ή εργαλεία ή όπλα. Στην περίπτωση μας το οπλικό σύστημα του κειμένου επιφυλάσσει μη αναστρέψιμες αλλαγές στη ανώτατη εκπαίδευση χρησιμοποιώντας ένα κολάζ «καλών πρακτικών», όπως θα το έθετε μια μανατζερίστικη λογική, οι οποίες, ωστόσο, αποπνέουν σημαντικότατες πολιτικές επιδιώξεις. Κατά τη γνώμη μου, η κυριότερη εξ αυτών είναι η χειραγώγηση της ανώτατης εκπαίδευσης και η σταδιακή της υποβάθμιση σε κέντρο «μεταλυκειακής αριστείας».

Chico and Rita. treiler

Chico and Rita. Havana. New York

Toυ Νικόλα Ζώη

 Ένας θρύλος της τζαζ, ένας σκηνοθέτης με Οσκαρ, ο σχεδιαστής της μασκότ των Ολυμπιακών Αγώνων της Βαρκελώνης και η Κούβα της δεκαετίας του ΄40. Τα κινούμενα σκίτσα για ενηλίκους γίνονται τάση στον κινηματογράφο και η ταινία «Τσίκο και Ρίτα» που βγήκε στις αίθουσες του Λονδίνου την προηγούμενη εβδομάδα αποδίδει έναν «σέξι» φόρο τιμής στους χαμένους ήρωες της κουβανέζικης μουσικής. 

Ο πιανίστας Μπέμπο Βαλντέζ άρχισε την καριέρα του στα νάιτ κλαμπ της Αβάνας του ΄40 και καθόρισε την κουβανέζικη μουσική όσο λίγοι. Η συνεισφορά του κάποια στιγμή ξεχάστηκε από μερικούς, η μουσική του όμως διατήρησε ζωντανό τον αισθησιασμό της, παρά τα 93 του χρόνια. Αν και οι επαγγελματικές διέξοδοι που του προσέφερε η επανάσταση στην Κούβα το 1959 τον οδήγησαν τελικά στη Σουηδία, αν και μέχρι πριν από δέκα χρόνια οι θαμώνες των ρεστοράν στα οποία εμφανιζόταν αδιαφορούσαν για το παρελθόν του ανδρός, οι παθιασμένες μελωδίες του δεν υπολείπονταν σε έξαψη, ούτε καν με την παγωμένη Στοκχόλμη σε δεύτερο πλάνο. Εκεί ήταν όταν ένα βράδυ ένας βραβευμένος με Οσκαρ ισπανός σκηνοθέτης αναγνώρισε τον θρυλικό πιανίστα και τον κάλεσε στην ενεργό δράση, έχοντας κατά νου ένα σχέδιο. Ο Φερνάντο Τρουέμπα ζήτησε από τον ισπανό σχεδιαστή Χαβιέ Μαρισκάλ να αναλάβει την εικονογράφηση του artwork του εγχειρήματος που είχε στο μυαλό του, και αυτό που ακολούθησε ήταν ένα ντοκιμαντέρ για τη λάτιν- τζαζ και μερικά Grammy για τα άλμπουμ που ο Βαλντέζ ξανάρχισε στο μεταξύ να γράφει. Οι επόμενες συνεργασίες του Τρουέμπα και του Μαρισκάλ γέννησαν μέχρι και ένα εστιατόριο με τζαζ μουσική στη Μαδρίτη. Και στην τελευταία τους, με το αρχικό σχέδιο να έχει πάρει διαστάσεις αποστολής, η δημιουργική τους ενέργεια συμπυκνώθηκε σε μια animation ταινία, εμπνευσμένη ώς έναν βαθμό, από τη ζωή του Βαλντέζ.