Berlin. 20 χρόνια από την Πτώση του Τείχους

O Wim Wenders στο Τείχος του Βερολίνου στα γυρίσματα της ταινίας "Τα φτερά του έρωτα" (1987)

9η Οκτωβρίου 1989, η μέρα που άλλαξε τα πάντα 

Του Ίνγκο Σούλτσε

Συχνά με διορθώνουν πολύ συγκαταβατικά: «Εννοούσατε την 9η Νοεμβρίου». «Οχι, η μέρα που καθόρισε τα πάντα ήταν η 9η Οκτωβρίου». «Γιατί; Αφού το Τείχος έπεσε την 9η Νοεμβρίου!» «Ναι, επειδή είχε προηγηθεί η 9η Οκτωβρίου».

Το πρωί της 9ης Νοεμβρίου δεν υπήρχε σχεδόν κανείς που να περίμενε ότι το Τείχος θα έπεφτε εκείνη τη μέρα. Την 9η Οκτωβρίου ωστόσο ξέραμε όχι μόνο στη Λειψία ότι το βράδυ εκείνο θα έφερνε μαζί του μια απόφαση, που μετά απ’ αυτήν -με τον έναν ή τον άλλο τρόπο- όλα θα ήταν αλλιώς.

Η 9η Οκτωβρίου ήταν Δευτέρα, η πρώτη Δευτέρα μετά την 7η Οκτωβρίου, την 40ή επέτειο της ΛΔΓ. Βδομάδα τη βδομάδα οι διαδηλώσεις της Δευτέρας, που ξεκινούσαν μετά την «προσευχή υπέρ ειρήνης» στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στη Λειψία, γίνονταν όλο και μεγαλύτερες. Μία βδομάδα νωρίτερα οι διαδηλωτές είχαν φτάσει ήδη τους τριάντα χιλιάδες.

Διαβάστε περισσότερα

Joseph Bodsky, Watermark. Venice

Emmanuel Lepage

Το νερό ισοδυναμεί με το χρόνο και γεννά ομορφιά με το σωσία του. Αποτελούμενοι εν μέρει από νερό, υπηρετούμε κι εμείς την ομορφιά κατά αυτόν τον τρόπο. Ακουμπώντας το νερό, αυτή η πόλη βελτιώνει την εμφάνιση του χρόνου, ομορφαίνει το μέλλον. Αυτός είναι ο ρόλος αυτής της πόλης στο σύμπαν. Γιατί η πόλη είναι στατική, ενώ εμείς κινούμαστε. Το δάκρυ αποδεικνύει ακριβώς αυτό. Γιατί έχουμε προορισμό το μέλλον, ενώ η ομορφιά το αιώνιο παρόν. Το δάκρυ είναι μια απόπειρα να παραμείνεις, να μείνεις πίσω, να απορροφηθείς μέσα της.
Το ίδιο ισχύει και για την αγάπη, γιατί η αγάπη κάποιου είναι και αυτή μεγαλύτερη από αυτόν τον ίδιο.

Νοέμβριος 1989

Μετάφραση Μαργαρίτα Μανσόλα, Καστανιώτης,1997

Η συμμετοχική δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας και η κρίση της αντιπροσωπευτικότητας σήμερα

Το ανάγλυφο της Σκεπτόμενης Αθηνάς (Νέο Μουσείο της Ακρόπολης)

Η συμμετοχική δημοκρατία της Αθήνας (και άλλων πόλεων για τις οποίες διαθέτουμε λιγότερες πληροφορίες) λειτούργησε για περίπου δύο αιώνες (510-322 π.Χ.) και με κάπως διαφορετική μορφή (ως αυτοδιοίκηση) μέχρι σχεδόν και τη ρωμαϊκή κατάκτηση. Το παράδειγμα της Αθήνας θέτει μερικά βασικά ερωτήματα-διαπιστώσεις, που δεν έχουν μόνο ιστορική αξία, αλλά μας αφορούν άμεσα: Οφειλόταν η πολιτική, πολιτιστική και εν μέρει στρατιωτική υπεροχή της Αθήνας τον 5ο-4ο αιώνα π.Χ. στη συμμετοχική δημοκρατία; Είναι δυνατόν οι πολλοί, το «πλήθος», να είναι «σοφότεροι» από τους λίγους «ειδικούς»;
Οι απαντήσεις που δίνει ο καθηγητής του Στάνφορντ Τζοζάια Ομπερ στο βιβλίο του Democracy and knowledge είναι καταφατικές. Η σχέση συμμετοχικής δημοκρατίας και αθηναϊκής υπεροχής γίνεται σαφής από δύο συγκρίσεις: της Αθήνας με άλλες ελληνικές πολιτείες (υπήρχαν πάνω από 1.000 τον 5ο αιώνα π.Χ.) και της Αθήνας σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους.